مسجد جامع در گوشه شمال غربي ميدان قديم احداث گرديده است.مسجد اوليه در كنار روستاي قديمي ياوان و احتمالا بر روي يك بناي مربوط به قبل از اسلام احداث گرديده است.در قرن سوم هجري به علت گسترش شهر و ازدياد جمعيت مسجد وسيعتري بر روي مسجد اوليه پايه ريزي مي گردد. عمده ترين سبك معماري به كار رفته در مسجد مربوط به دوره سلجوقي به شيوه رازي است. در اين شيوه كاربرد آجر و ايجاد نماهاي اجري با طرحهاي گره در حد اعلا مهارت و زيبايي ددر نماهاي داخلي و خارجي گنبد هاي خاكي و نظام الملك ظاهر گشته است. گچبري محراب اولجايتو, هاي,تزيينات كاشيكاري وخطوط بنايي و مقرنس سازي هاي مختلف ايوانها همراه با كتيبه هاي خط كوفي وثلث نشانگر كوشش و علاقه هنرمندان اصفهاني در بناي اين مسجد مي باشيد.مسجد جامع اصفهان را مي توان به حق دايرهالمارف معماري و از يادگارهاي با ارزش تاريخي فرهنگي و هنري شهر اصفهان محسوب نمود بو به همين خاطر ارزشهاي نهفته اش حفاظت و مراقبت ار آن از جمله وظايف ديني ملي و فرهنگي همگان تلقي مي گردد
