مردم این سرزمین بر این باورند که این کوه به شکل زنی خوابیده و زانو به بغل است که موهایش را پریشان کرده است و به آن(شیرین خواب)میگویند.

ایرانیان باستان این منطقه را بغستان یعنی جایگاه خدایان مینامیدند.("بغ"یعنی خدا و"ستان"پسوند مکان است)یونانیان به آن بگیستان اروس(کوه بگیستان)میگفتند.از آن پس هم سیر تغییر این واژه چنین است:بغستان،بگستان،بگیستان،بهستان،بهیستان،بهیستون،بیستون و بالاخره بی ستون.

اگر ایران را دروازه آسیا بدانیم بی شک کناره سراب بی ستون یکی از اتراقگاه های  مهم کاروان هایی است  که از این دروازه میگذشتند.در قسمت فوقانی سراب کتیبه  ها و نقش برجسته داریوش،مجسمه هرکول و نقش برجسته های پارتی قرار دارند. دیوار عظیم معروف به فرهاد تراش،قرار بوده است کتیبه ای برای درج وصیت نامه داریوش،شاه هخامنشی باشد یا عده ای بیان میکنند که معماران و شاهان ساسانی قصد داشتند در آنجا تاقی مشابه تاق کسری بسازند .

فدیمی ترین و موثر ترین  اثر موجود در تاق بستان،نقش برجسته اردشیر دوم است .این نقش در جوار چشمه ای بر صخره ای حجاری شده و صحنه تاج گذاری اردشیر را نشان میدهد.

ایوان کوچک،کتیبه های ساسانی و ایوان بزرگ در بر گیرنده بی نظیر ترین نقش برجسته های ساسانی و مربوط به خسرو پرویز است.کتیبه ها،صحنه شکار حجاری شده بر تن کوه،چنان ظریف و طبیعی  به تصویر در آمده اند که پیچ و تاب تن ماهی های کوچک در منقار مرغان دریایی را میشود به چشم دید.اطراف محوطه تاق بستان  حصار دارد و جایگاه نگهبانی هم وجود دارد .اما باز هم آثار باستانی بدون شرایط مناسب و رها شده در سطح محوطه به چشم می آید.

دیشب صدای تیشه از بیستون نیامد

                      شاید به خواب شیرین فرهاد رفته باشد

منابع:

روزنامه ایران

http://www.torghabehonline.com

http://kermanshah87.persianblog.ir